Zamykam drzwi, wyrzucam klucz – wystawa Katarzyny Gierkowskiej

Podróż w głąb stanów, których na co dzień staramy się nie zauważać – lęków, które tłumimy, by przetrwać w rytmie codzienności.

Cykl grafik Nie-pokój, wykonanych techniką akwaforty i akwatinty, powstał na pograniczu snu i jawy, w momencie, gdy świadomość rozpływa się w półmroku, a rzeczywistość zaczyna się rozszczepiać. To przestrzeń, w której logika traci znaczenie, a ciało spada w głąb własnego umysłu.

Katarzyna Gierkowska tworzy wizualne iluzje – klaustrofobiczne wnętrza, które z każdym oddechem coraz bardziej się kurczą. Linie, plamy i szachownicowe układy wciągają wzrok w głąb obrazu, budując poczucie osaczenia. Te zamknięte światy nie są jednak czysto formalną grą przestrzeni – to zapiski emocji, które rodzą się w chwilach zawieszenia, między kontrolą a utratą, bezpieczeństwem a bezruchem.

W każdym z kadrów pojawia się czarna plama – drzwi. Nie są one jednak wyjściem, lecz symbolem kolejnego wejścia w niewiadomą. To metafora dobrowolnego uwięzienia, które paradoksalnie daje poczucie spokoju. Jak w filmach Davida Lyncha, w tych grafikach niepokój nie jest intruzem – jest naturalnym stanem bycia. To właśnie w ciszy, w chwilach pozornego bezruchu, ujawnia się prawdziwe napięcie istnienia.

„Zamykam drzwi, wyrzucam klucz” jest więc gestem zarówno desperacji, jak i wyzwolenia. To decyzja, by zostać sam na sam z własnym lękiem, bez ucieczki, bez maski, bez gwarancji powrotu. Wystawa otwiera przestrzeń introspekcji – miejsca, w którym niepokój staje się lustrem, a klaustrofobia przekształca się w kontemplację.

✴︎ Katarzyna Gierkowska | @k.gierkowska

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na kierunku Grafika. Zajmuje się głównie projektowaniem książek oraz grafiką artystyczną w technikach druku wklęsłego. Uwielbiam poszukiwać nowych ciekawych rozwiązań. Inspiruje mnie codzienność, wszechświat oraz mikroświat.